طبق استاندارد ملی ایمنی غذا برای نوشیدن آب معدنی طبیعی (GB 8537-2018)، آب معدنی طبیعی آشامیدنی به آبی اطلاق می‌شود که به طور طبیعی از اعماق زمین سرچشمه می‌گیرد یا از طریق حفاری جمع‌آوری می‌شود، حاوی مقدار معینی از مواد معدنی، عناصر کمیاب یا سایر اجزاء است و در یک منطقه خاص با اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از آلودگی، آلوده نشده است. باید مستقیماً در منبع آب بطری شود و حداقل یکی از شاخص های حد آب باید دارای مقدار مشخص شده استاندارد ملی باشد. فقط دی اکسید کربن به عنوان یک ماده افزودنی مجاز است.
این استاندارد شاخص های کیفیت آب را به دو دسته اصلی شاخص های حد و شاخص های حد تقسیم می کند. شاخص های حد، شاخص های کیفیت اصلی هستند که آب معدنی طبیعی آشامیدنی را از سایر آب های آشامیدنی متمایز می کنند. حداقل یک مورد باید رعایت شود تا به عنوان آب معدنی طبیعی شناخته شود. شاخص های حد شامل لیتیوم، استرانسیوم، روی، سلنیوم، یدید، اسید متاسیلیک، دی اکسید کربن آزاد و کل مواد جامد محلول است. به عنوان مثال، محتوای متاسیلیک اسید باید بیشتر یا مساوی 25.0 میلی گرم در لیتر باشد و محتوای استرانسیوم باید بیشتر یا مساوی 0.20 میلی گرم در لیتر باشد (زمانی که مقدار آن در محدوده 0.20-0.40 میلی گرم در لیتر باشد، دمای آب باید بالاتر از 25 درجه باشد).
حدود حداکثر میزان مجاز آلاینده ها را مشخص می کند و باید تمام محدودیت ها رعایت شود. اینها شامل فلوراید کمتر از 2.00 میلی گرم در لیتر و نیترات کمتر از 45.0 میلی گرم در لیتر است.
